Historia pomiarów geodezyjnych na gruntach leśnych sięga czasów sprzed II wojny światowej.
W tym okresie zespoły składające się z geodetów i leśników na terenie poszczególnych Dyrekcji Lasów Państwowych wykonywałypomiary uzupełniające oraz nowe pomiary, stosując stabilizację znakami trwałymi (kamienie lub słupy betonowe). Kierownicy tych zespołów, zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami, posiadali uprawnienia mierniczych przysięgłych.
Po okresie wielkich zniszczeń wojennych, w dobie ustalenia nowych granic państwa oraz w nowej prawno-gospodarczej rzeczywistości, powstała pilna potrzeba przeprowadzenia inwentaryzacji zasobów leśnych oraz określenia zadań gospodarczych dla tych terenów, a z tym ustalenia nowych granic oraz wykonania podkładów mapowych obszarów lasów państwowych. Prace te powierzono geodetom zatrudnionym w komórkach pomiarowych zorganizowanych w oddziałach pomiarów i regulacji stanu posiadania, w okręgowych dyrekcjach Lasów Państwowych. Zatrudnionych do tych prac zostało zaledwie 150 geodetów. Ze względu na ogrom prac wykonano wówczas tylko prowizoryczne mapy, które nie spełniało wymogów określonych w obowiązujących instrukcjach technicznych.
W latach 1953-1955 powstały Instrukcje, w oparciu o które zaczęto wykonywać prace geodezyjne na gruntach Lasów Państwowych, zgodnie z narzuconymi warunkami (obowiązek rozgraniczenie nieruchomości, stabilizacji punktów granicznych i osnów geodezyjnych, a także dowiązywaniu osnów do sieci państwowej).
       Dzięki rygorystycznemu przestrzeganiu tych zasad, po raz pierwszy w historii lasów polskich, został opracowany jednolity i nowoczesny podkład geodezyjno-kartograficzny dla wszystkich obiektów leśnych, będących w gestii resortu leśnictwa i przemysłu drzewnego, a określona na tej podstawie powierzchnia pozwoliłaodpowiednio skorygować plany zagospodarowania lasu.
Utrzymanie w aktualności omawianego podkładu geodezyjno-kartograficznegowymagało wykonywania pomiarów uzupełniających.
Prace te zaczęło wykonywać Biuro Urządzania Lasu i Projektów Leśnictwa, (obecnie Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej) w wyodrębnionym Dziale Geodezji. W tym czasie w Biurze zatrudnionych zostało ponad 300 geodetów.
Podstawowy materiał dokumentujący wszystkie grunty znajdujące się w gestii resortu leśnictwa i przemysłu drzewnego stanowiła mapa zasadnicza, załącznikami w postaci zestawień, rejestrów, wyników pomiaru i obliczeń, jak również część obejmująca akta związane z rozgraniczeniem nieruchomości. Leśna mapa gospodarcza w skali 1:5000 opracowywana była na wtórniku pierworysu geodezyjnego, na który pracownicy urządzania lasu wnosił pomierzone w terenie granice wyłączeń taksacyjnych.
Od 1957 r. do końca lat 80-tych na gruntach leśnych wykonywano wymiany. Zostało to podyktowane potrzebą usunięcia na terenach będących w administracji lasów państwowych uciążliwej szachownicy, powstałej w wyniku przejęcia przez państwo wielu nieruchomości leśnych, stanowiących m.in. mienie opuszczone i poniemieckie. Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego zarządzeniami powołał pełnomocnika przy BULiPL oraz delegatów terenowych przy Oddziałach Biura do uregulowania zagadnień serwitutów oraz przeprowadzenia likwidacji szachownicy gruntów leśnych.
W 1969 r. powstała, po raz pierwszy uzgodniona w części dotyczącej prac geodezyjnych z Głównym Urzędem Geodezji i Kartografii, Instrukcja urządzania lasu, określająca zasady opracowywania aktualnego podkładu geodezyjnego dla gruntów nadleśnictw i parków narodowych. Wszystkie prace wykonywane na gruntach lasów Państwowych były wykonywane już w oparciu o instrukcje aktualizowane co 10 lat, a więc w ramach Planu Urządzania Lasu.
Od 1996 r. prace geodezyjne znalazły się poza zakresem prac wchodzących w skład opracowania planów.
Obecnie BULiGL wykonuje prace w ramach obsługi geodezyjnej towarzyszącej gospodarowaniu nieruchomościami będącymi w zarządzie nadleśnictw oraz prace przygotowawcze do urządzenia lasu. Geodeci Biura wykonują również usługi spoza rynku leśnego.