II rewizja urządzania lasu (1979–1991)
Prace urządzeniowe w omawianym cyklu były wykonywane na podstawie Instrukcji urządzania lasu wprowadzonej do stosowania Zarządzeniem nr 31 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 1 grudnia 1979 r. W skład zatwierdzonej Instrukcji wchodziły cztery tomy, a mianowicie: tom 1 – Prace urządzeniowe (wydane w 1980 r.), tom 2 – Prace geodezyjno-kartograficzne (1980), tom 3 – Prace glebowo-siedliskowe (1980) oraz tom – Prace z zakresu inżynierii leśnej (1981). Instrukcja ta wprowadziła wiele innowacji w wykonywanych pracach.
W latach II cyklu urządzania lasu nastąpiła zasadnicza zmiana stosowanych metod inwentaryzacji zasobów drzewnych. Została wprowadzona do praktyki – w drzewostanach w wieku ponad 40 lat – matematyczno-statystyczna metoda inwentaryzacji zasobów drzewnych za pomocą losowych powierzchni próbnych (w zdecydowanej większości powierzchni relaskopowych) – zamiast taksacji wzrokowej, uzupełnianej pełnym pomiarem pierśnic na dużych (o pow. 0,10¬–1,00 ha) powierzchniach próbnych z wyboru lub w całych drzewostanach. Poczynając od 1979 r. zasadniczy podział lasu na gospodarstwa (zrębowe, przerębowozrębowe i przerębowe) powiązany został z projektowaną grupą rębni. Wyjątkiem od tej zasady było gospodarstwo specjalne, do którego mogły być zaliczane drzewostany o różnym sposobie zagospodarowania, w których wiek rębności oraz jakość techniczna schodzą na dalszy plan, natomiast na czoło (przy regulacji użytkowania rębnego) wysuwają się kryteria wynikające z pełnienia przez lasy określonych funkcji, głównie ochronnych i społecznych. w czasie tego cyklu rozpoczęto intensywne prace zmierzające do zastąpienia analogowego sposobu opracowania planu urządzania lasu metodą elektroniczną, które to prace zakończono w czasie II rewizji urządzania lasu.