III rewizja urządzania lasu (1992–2002)
Kolejny cykl urządzeniowy był wykonywany według zasad Instrukcji urządzania lasu zatwierdzonej do użytku służbowego przez Ministra Ochrony Środowiska 5 kwietnia 1994 r. Instrukcja ta składała się z dwóch tomów: tom I – Część ogólna oraz tom II – Załączniki. Dodatkowym załącznikiem (nr 10) do Instrukcji były również Zasady sporządzania aneksów do planów urządzenia lasu nadleśnictw, w których wystąpiły szkody zagrażające trwałości lasu, zatwierdzone do użytku służbowego w 1995 r.
W cyklu tym wprowadzono także obowiązek sporządzania programu ochrony przyrody w nadleśnictwie jako integralnej części planu urządzenia lasu. Program ten opracowywano na podstawie Instrukcji sporządzania programu przyrody w nadleśnictwie. Instrukcja ta – w formie załącznika nr 11 do Instrukcji urządzania lasu – została zatwierdzona do użytku służbowego 28 maja 1996 r. Zgodnie z Ustawą o lasach, program ochrony przyrody zawiera kompleksowy opis stanu przyrody oraz zadania z zakresu jej ochrony i sposoby ich realizacji w zasięgu terytorialnym urządzanego nadleśnictwa.
Inwentaryzację zasobów drzewnych wykonywano metodą matematyczno-
-statystyczną, w ramach której wyróżniono trzy jej warianty, a mianowicie:
1) niezależne zakładanie powierzchni próbnych w poszczególnych drzewostanach,
2) zastosowanie stratyfikacji drzewostanów,
3) wykorzystanie równań regresji ustalajęcych zależność między zasobnością na 1 ha określoną przez taksatorów szacunkowo a zasobnością określoną na powierzchniach próbnych losowych.
Zasady tworzenia gospodarstw przyjęte w II rewizji – z małymi tylko korektami – zostały utrzymane w III cyklu rewizji urządzania lasu.
Należy podkreślić, że o ile zmiany w sposobach ustalania intensywności użytkowania przedrębnego w toku trzech pierwszych cyklów urządzeniowych nie prowadziły do istotnego wzrostu rozmiaru użytkowania przedrębnego, o tyle zmiany w zasadach regulacji użytkowania przedrębnego wprowadzone w III rewizji urządzania lasu spowodowały wyraźny wzrost rozmiaru planowanego użytkowania przedrębnego, a w rezultacie jego urealnienie.