Definitywne urządzanie lasu

Przeprowadzono je w oparciu o pierwszą po II wojnie światowej instrukcję urządzania lasu zatwierdzoną przez Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w 1957 r. W cyklu definitywnego urządzania lasu prace urządzeniowe poprzedzone zostały pracami geodezyjnymi. Po zakończeniu omawianego cyklu, Lasy Państwowe dysponowały jednolitym podkładem geodezyjno-kartograficznym w skali 1:5000
Prace urządzeniowe prowadzone były metodą siedliskowo-drzewostanową wykonywaną na podstawie Instrukcji urządzania lasu(1957). Stosowane metody inwentaryzacji – podobnie jak w cyklu prowizorycznego urządzania lasu – nie pozwalały na określenie dokładności określania zasobów drzewnych. Powodowało to, że wyniki kolejnych inwentaryzacji urządzeniowych nie były w pełni porównywalne, co utrudniało formułowanie wiążących wniosków dotyczących efektywności gospodarowania i wielkości bieżącego przyrostu miąższości.
W okresie definitywnego urządzania lasu szerokie zastosowanie w BULiPL znalazła fotogrametria – zarówno w pracach geodezyjnych, jak również w urządzeniowych (wyłączeniowo-pomiarowych). W okresie tym około 40% map gospodarczych opracowano metodami fotogrametrycznymi na podstawie średnioskalowych zdjęć lotniczych, a także sporządzanych na ich podstawie fotomap.