Prowizoryczne urządzanie lasu (1946–1955)

Prowizoryczne urządzanie lasu prowadzono metodę siedliskowo-bezzrębową wzorowaną na doświadczeniach szwajcarskich. Metodę okazała się nieodpowiednia dla warunków polskich. Została zamieniona na metodę siedliskowo-drzewostanową opartą na wydanych Przepisach przejściowych w sprawie urządzania lasu metodą siedliskowo-drzewostanową oraz wprowadzono system klasyfikacji siedlisk leśnych w powiązaniu z rejonizacją przyrodniczo-leśną. Podkład geodezyjno-kartograficzny stanowiły uaktualnione za pomocą pomiarów busolowych mapy w różnych skalach. Wielkość zasobów drzewnych określano w sposób szacunkowy, rzadziej w sposób pomiarowo-szacunkowy i pomiarowy. Regulacja wielkości użytkowania rębnego odbywała się w ramach wyodrębnionych gospodarstw według dojrzałości drzewostanów przy określonych wiekach rębności. Etat miąższościowy cięć przedrębnych obliczano według potrzeb hodowlanych określonych w czasie taksacji.